Distopya

Genetik bir döngüdür hayat

Ağıt yakarak uçar hüzünbaz kelebekler

İç savaşını yitirir bir gladyatör

Ve pişmanlık kokar cesetler

İnce işçilik ister huzur

Üşüdükçe kendini yakar fiyakalı bedenler

Yalanlar siner seslere

Ve yanlışa köledir şüpheler

Zırhtan  güçtür sabır

Duyguları deforme eder içgüdüler

Mesafelere yol taşır insan

Ve yıldan uzundur saniyeler

Cümlelerde çoğalır harf kesikleri

Yarasının acısını tarif edemez çocuklar

Rüyalar dökülür saçlarından

Ve aydın/lığa göz değer karanlıklar

Kırılır hayatın imdat penceresi

Saklandığı yerden çıkar kutsal ağrılar

Ölmeyi yaşarken öğrenir insan

Ve körlüğe imrenir yarasalar

                          Korkunun zindanıdır her kale

Gizlenemez  bir tedirginlik sergiler yüzler

Ölümcül hamlesini yapar  zaman

Ve hep yalnız kapanır gözler. . .

.

.

.

.