Okul koridorlarý, normalde çocukluk neþesinin ve bilginin yankýlandýðý birer mabet olmasý gerekirken, o sabah aðýr bir kurþun grisine büründü. Koridorun ucunda beliren o silüet, sadece bir öðrenci deðil, yýllardýr biriktirdiði siyahi sessizliði namlunun ucuna sýðdýrmýþ bir trajedinin taþýyýcýsýydý.

 Her adýmýnda, okulun o steril havasýný yýrtan bir yabancýlaþma vardý. Sanki bastýðý zemin artýk ona ait deðil, üzerinden geçip gittiði bir enkaz yýðýnýydý.

Zihninin derinliklerinde, aidiyet duygusunun yerini alan o devasa boþluk, nihayet dýþ dünyaya bir patlama olarak sýzdý. Zihin, dýþlanmýþlýðýn ve görülmemiþliðin yarattýðý o karanlýk odada, adaleti yýkýmda aramaya baþlamýþtý.

Bir cana kýymanýn hiçbir gerekçesi olamazdý, hele ki masum insanlarýn bulunduðu bir okulda. Okul, bilginin ve güvenin mekânýydý, korkunun deðil. Bu yüzden olay, yalnýzca bireysel bir trajedi deðil, ayný zamanda toplumsal bir yara açtý. Her kurþun, yalnýzca bedene deðil, ortak vicdana da isabet etti.

O an tutulan silah, sadece bir metal parçasý deðil, öznenin nesneleþmeye karþý verdiði beyhude ve çarpýk bir isyandý. Kendini yok hükmünde sayan bir ruhun, varlýðýný kanýtlamak için seçtiði en karanlýk yoldu bu.

Kurþunlar havada süzülürken, sadece bedenleri deðil, toplumun kutsal saydýðý güven sözleþmesini de delip geçiyordu. Arkadaþlýk baðlarý ve öðretmen-öðrenci arasýndaki o görünmez köprü, bir saniyeden kýsa bir sürede kurabiye gibi daðýldý.

Ahlaki pusulanýn iðnesi çýlgýnca dönmeye baþlamýþtý çünkü kutsal olan hayat, bir bireyin içsel cehenneminin kurbaný haline gelmiþti. Bu, sadece bir þiddet eylemi deðil, toplumsal vicdanýn en zayýf noktasýndan aldýðý derin bir yaraydý.

Vurulan her can, aslýnda o öðrencinin kendi çocukluðundan kopardýðý birer parçaydý. Öðretmenine doðrulttuðu namlu ise otoriteye deðil, ona dünyayý anlatmaya çalýþan o bilgi pýnarýna duyulan çarpýk bir öfkeydi.

Kendi içindeki ýþýðý söndüren bir çocuk, dýþarýdaki ýþýðý da ancak karanlýða boðarak eþitleyebileceðine inanmýþtý. Bu edebi bir trajedi deðil, gerçekliðin en soðuk ve en çið haliydi.  Masumiyetin, bir öfke nöbetiyle infaz ediliþiydi.

Bu eylem insan iradesinin en büyük çöküþünü temsil ediyordu. Bir insanýn, baþka bir insanýn yaþam hakkýný kendi acýsýyla takas etmeye kalkýþmasý, etik evrenin sonuydu. "Neden?" sorusu, boþ sýnýflarda yankýlanýrken, verilen hiçbir cevap dökülen kanýn kýrmýzýsýný silme yetmeyecekti O gün o eller, sadece kendi acýsýna hapsolmuþ bir bencilliðin tetikçisiydi.

Katleden, aslýnda çoktan "yok" olmuþtu. Kendini ifade edemeyen, kelimeleri tükenmiþ bir ruhun, dili silaha dönüþtürmesi bir imdat çýðlýðý mýydý yoksa mutlak bir teslimiyet miydi ? Zihindeki o kýrýlma noktasý, empati yeteneðinin tamamen buharlaþtýðý ve dünyanýn sadece bir "hedef tahtasý" olarak görüldüðü o an, insanlýðýn bittiði yerdi. Ýçsel boþluk, dýþarýyý da boþaltmak isteyerek kendi yalnýzlýðýný geniþletiyordu.

Olayýn ardýndan kalan sessizlik, çýðlýklardan daha aðýrdý. Okul bahçesindeki sahipsiz çantalar, yarým kalmýþ ödevler ve hiç kurulamayacak hayaller, ahlaki bir enkazýn sessiz tanýklarýydý. Suç, tek bir parmaðýn tetik çekmesiyle iþlenmiþ olsa da, sorumluluk o parmaðý oraya iten binlerce küçük ihmalin toplamýydý.

Okul koridorlarýndaki o kanlý sabah, insanlýk tarihinin en eski sorusunu tekrar önümüze koydu: Bir insaný ne canavarlaþtýrýr? Cevap, ne sadece silahta ne de sadece o gençtedir. Cevap, birbirimizin ruhuna dokunmayý býraktýðýmýz, ahlaký sadece kurallar bütünlüðü sandýðýmýz ve psikolojik yaralarý görmezden geldiðimiz o derin sessizlikte gizlidir. Masumiyet bir kez vurulduðunda, bütün dünya bir miktar ölür.

 .

.

.