Yanık İzleri

Meçhul bir perdedir uzak

Geri dönülmez işgalleri saklar avcunda

Tarihi konulmadan yazılır mektuplar

Törpülenir sinir uçları

Ve sonuçlarda gizlenir yanlışlar

Sindirebildiği kadar mutludur insan

Issızlığın eyvahında büyür ruhsal ağrılar

Çığlıklara sağırlaşır insanlık

Gün/ ahını alır geceden

Ve mermere işlenir  yalnızlık

Yanılgılar yorar  aydınlığı

Nereye gitse kaldığı yerdedir insan

Ki ayaklarından solur gezginler

Bir çölün kuraklığı sarar ruhları

Ve zihinlerde uyuyakalır düşünceler

Ölüme giden bir köprüdür hayat

Örgü gibi sökülür zaman

Karanlığın gözlerine sığınır sancılı  uykular

Bozulur kıyıya vuran dalgaların ritmi

Ve  iki büklüm olur ruhlar

Virgüldür anlaşılamayan her nokta

Kendi lehçesinde anlamını bulur acılar

Devrilir tersiz caddelerin soğuk putları

Zarı incinir yarınların

Ve son yaprağında lâl olur papatyalar

.

.

.

.