Zimmetimde Geceler

Dağınık bir günün gölgesi,

Esintisi kalbin

Uzaklardan dokunur yârin eli

Bir nebze de olsa

Ferah olmalı gönül

Çeki düzen vermeli

Ne de olsa;

Ezelden bu yana sürgün…

Ben ise usul usul

Yeri geldi mi öfkenin ateşinde

Yere göğe sığdıramadığım

Bitimsiz bir sevgi

Hasretin gölgesinde.

Uzun gölgeler, kısa gölgeler

Yerkürenin mizacı değil mi;

Gel keyfim gel

Sararmış yüzler

Bir kez daha ve yeniden

Ölümün gölgesinde…

Biraz savruk muyum ne

Bir o kadar sığınmışken geceye

Bir o kadar mahcup belki de

Ya da sıkılgan

Sadık gölgemin eşliğinde.

Seven mi yoksa sevgili mi

Adı konmamış onca duygu

O ruh ki; her dem sığındığı huşu.

Tutumsuz düşler

Mecbur bırakıldığım

O sür git yanılgılar.

Yeri geldi mi sus pus

Bir o kadar canhıraş telaşla

Adımladığım sayısız tümsek.

Ayıp çok ayıp,

Hadi sunuma hazır ne varsa

Onca insan seyrinde.

Ey mübarek insanoğlu

Kolaysa saklan

Gözden ırak

Ya gönülden…

Ne çok insan dizilmiş

Ahengi bitimsiz,

Bir nebze de olsa

Sevmeyi becerememiş.

Zimmetimde geceler

Ay ışığı nüfus ederken

İmgeler gizli saklı

Budur işte

Duyguların istifi.