Aşkın Yankısı Çok Uzakta

Boy vermişti filizler

Körpe düşler çağlarken

Derinliklerinden, safkan dehlizin

Işıkları yalıtılmıştı olmadığı kadar

O bitimsiz sefaleti hüküm sürerken

Sıradan koğuşlarda

Müebbede çarptırılmış düşlerin.

Ekinlerin biçilme vakti

Efkârın hükümdarlığı

İzdüşümünde gölgeleri

Yadsınamaz yalnızlığım.

Kuru bir tebessüm idi alt tarafı

Belli belirsiz o ahengi ile

Göğüs çeperinden atan

Avuç içi yüreğin kapsadığı yılgınlığı

Nüksetmiş iken nezdinde bakir varlığının.

Hançerin soğuk ucu kadar keskindi sözlerin

Bitimsiz  tüm söylemler

Yüreği ortasından kanatan.

Kanatan bir sevdanın

Kanayan yarası ve hiç olmadığı kadar

Sitemkâr o tezahürü

Muhafazakâr yarınların.

Ecel idi eşlik eden son yolcu

Vakti belirsiz

Belli ki nöbeti devralmıştı.

Önce ruh öldü sonra beden

Kala kala iki metre kefen.

Bariz ve tutarsız

Hak gördüğün o sefil yalanlar

Bir kez bile dememişken:

Düş yakamdan.

Çetelesi çoktan zabıtlarda

Aşkın yankısı çok uzakta.

Mihenk taşı belki de ömrün

Tasavvur edemediği kadar kimselerin.

Lebi derya gönül

Hiç olmadığı kadar sefil

Ve korunaksız

Ta ki o ana kadar

Hem hırpalanmış hem tarumar.

İzafi boyutları nasıl da hükümsüz

O deli dolu hülyam

Nasıl da kifayetsiz.

Eş güdümlü ne varsa

Yol yordam bilmez o devasa

Boyunduruğu beklerken son durakta.