Damlayı abartır, azgın bir sel der

Dilin yatağı yok akışı bilmez;

Biri gidelim der, diğeri kal der

Şaşıdır gözleri bakışı bilmez.

 

Dağlar bunun dersin, gezdiği anda

Kul olur menfaat sezdiği anda

Yıldırım düşürür kızdığı anda

Gidip boş alanda çakışı bilmez.

 

En değer verdiği kürktür, abadır

Der: yoksula kıymet boşa çabadır

Aklı idrak etmez, fikri kabadır

Gönüldeki ince nakışı bilmez.

 

Ona göre herkes terse gidendir

Yalana, yanlışa yemin edendir

İktidar kim ise o partidendir

Utancı göğsüne takışı bilmez.

 

Edebi özürlü, namusu sakar

Tren geçer gibi herkese bakar

Kalçaya, göğüse salyası akar

Gözdeki ateşi, yakışı bilmez.

 

Çok zengin olmalı yetinmez azla

Zamanını israf etmez namazla

Totoya umudu Allah’tan fazla

Nasibi içine ekişi bilmez.

 

Cehennem hayatı sanıyor cennet

Tavrını görenler geçirir cinnet

Kimi görse ona ediyor minnet

Mihneti sırtında çekişi bilmez.

 

Bazen kuduzlaşır, bazen meler de

Her türlü lisanı yok lehçelerde

Ben bülbülüm diyor has bahçelerde

Dikeni beğenmez, kokuşu bilmez.

 

Derki; dört mevsim de bahar kalmalı

Kalbe aşk, gönüle neşe dolmalı

Bütün yollar ona dümdüz olmalı

İnişte tökezler, yokuşu bilmez.

 

Koruması varken gücü kallavi

Pehlivan gibidir, bileği kavi!

Gömleği kırmızı, ceketi mavi

Şıklıktan habersiz, rüküşü bilmez.

 

 

23 ŞUBAT 2013