Başım Gözüm Üstüne

Sürrealist imgelerin

Süzgecinde çöreklenmiş

Ebedi korkular depreşirken

Karanlığında yalıtılmış

O yadsımazlıkla esir alınmışken

Hanidir mizacımdaki üzünç

Ve nihayetinde gecenin

Nöbete durmuş

Sabahın rehavetinde

Kanıksanmamışcasına,

Kırık bir sazın ahengini yitirmiş

Kopuk tellerinde...

Hanidir demek, düşmese de payıma

Suskunluğum belli ki erdi en tepeye

Gölgelerken o gizli saklı utanç,

Yaftalanmış kerelerce

Göremediklerimin nezdinde.

Bakıp da göremezken

Görüp de seslenememek

Ola ki seyreldi cümleler

Biraz kırık ve hoyrattı nesneler;

Yüklemi tümlerken

Hüzün idi hepten o katıksız özlemden...

Kancalarında aklımın

Gözlerimin pervazında

Seyreyledim biteviye

Oynaşan gölgelerini o bilinmezliğin.

Susup beklesem de izbelerde

Geri dönüşümsüz o cümleler

O meşun ve kıdemli dirayetsizliğiyle.

Ne olursa olsun rayici,

Zaman zaman paye verircesine

Kanıksanan darbelerini belki de

Vururken yerden yere.

O varlık ki kainata hibeli

Hepten kabulümdür ne varsa düşen payıma

Emri olur; başım gözüm üstüne.