Bin Kez Ölsem de

Pürüzsüz bir yüzeydeki tüm çapaklar en batası

En can yakan ve en acıtan.

Gönül bu;

Bir araya gelir mi iki yakası.

Kavuşamamış ve ıslah olmaz iki âşık

Hanidir demi acının

Kıvrak bir melodinin o tınısı

Yine de yürek burkar

Hazin ise girizgâhı

Ve ömrün derdi tasası.

 Bilinmez, çözülmez

Anlatırsın da dinmez sızısı.

Yürek mihenk taşı ruhun

Ruh dediğin o soyut mefhum

Ola ki eşleşti yolun

O bilinmezlikle

Hanidir ses etmez

O kesif yoksunluk

Ne özgürdür ne de başına buyruk.

 Korkuyorum fazlasıyla kaybolmaktan

Kayıp gitmek kadar olası

Şu uçurumun kıyısından.

Kim bilir çoktan yitip gitmişim de

Dönmelerin çaresidir

Peşine düştüğüm

Hanidir peşine düşmüşüm de

Çaresizliktir devinimi o izdüşümün.

Yola mı geldin de çıktım yoldan

Yol mu yoktu yoksa da

Bir hayal mi idi gördüğüm.

Varsın yenik düşeyim bir kez daha

Elbet kavuşur şu garip kul Mevla’sına

Yine demek zor olsa da

Yeniden doğmak değil mi

Düşen payıma.

Bin kez ölsem de

Boğulsam da bilinmezlikte

En makbulü tutunmak yeni güne

Hayat ağacına geçirdiğin tırnaklarınla.

Kıdemli bir sancı imiş

Adına sükût-u hayal denen

Yine de sakınır mı insan sevmekten

Sunumu ömrün,

Yazgısı belki de şu garip gönlün

Rayici olsa da hüzün.