Nizamı Ömrün...

Nizamı ömrün,

Mekânı belirsiz nice cümle.

Yerleşik düzene inat aslında;

Ne bir isyan ne de serzeniş

Tanrı’ya duyduğu aşk sadece

O sakil kimliğin.

Yadsıyamadığı tek boşluk;

Düşmüşsen içine bir kere.

Bir ağaç kadar meşakkatli,

Devinimi iklimlerin

Dokunurken rüzgârı nefesinin

Her üfürüşünde solgun düşlerim.

Rengi değişken günbegün

Önce yeşil sonra koyu sarı.

Çok uzak gövdesinden

Yalnız nasıl da aciz,

Dişli bir panter acımasızlığında zaman.

İçten içe süzülür nice hece

Gönül bahçemden demet demet çiçek.

Eksiği gediği mi dedin

Bil ki ondandır tüm tedirginliğim.

Hele ki tümleme telaşı güderken

Devinir mütemadiyen

Zaman değil mi tek zalim.

Hatırşinas tüm o yaptırımlar

Müstesna ve sütliman zaman zaman

Sezgiler değil mi,

Alabildiğine kırılgan

Yetemesen de

Sevi dili tek pekiştireç.

Seyrindeyken âlemin

Ne çok yaşanmışlık vermiş el ele

Çok ötesinde oysa görünenin,

Kuşkuyu en derine gömen.

Nasıl da ısrarcı o söylemler

Adeta varlığını hibe eden.

Ödenen kefaret ne sıradan ne yalan

Hanidir duyguların çarpıtıldığı.

Basireti bağlanmış bir hayal altı üstü

Ne varsa kayıplarda.

Kaybolmak ise düşen payıma,

En alası.

Sevmekse: Delice

Hele ki inanmak nasıl da derinden

Esir alsa da mağlubiyet son anda

Biteviye ve acıtan bir sızı.

Oysa ramak kalmıştı güzel günlere

Sarsıcı alabildiğine

Gidip de dönmek aynı yoldan

Ellerim boş

Yalnızlık en kadim yoldaş.