Kaşla Göz Arası...

Serin bir lirizm döküldü imgelerden

Baş aşağı ve istemsiz.

Darbesi, yankısı, tavrı şairin

Oysa Tanrı bile affetmedi

Bu denli bağnaz ve ölgün düşleri.

Sefalete doğru evrilmiş;

Ne bir var oluş

Ne de tek bir terk ediliş.

Nesnel bir tortu

Çöktü en dibine o evrimin,

Buhar bulutuna dönüştü buzdan kalıplar.

Eridim, eridim

Ve erdim nihayete.

Rivayetler sıradandı

Yasakları o korunaklı dünyaların,

Aşk ulaşılmazlığın kıskacında:

Varla yok arası,

Öznel tavrı.

Görünmez oldu Külkedisi

Gecenin bir yarısı.

Karanlık bir sokağa sapmak olsaydı marifet

Saklanmaktı düşen payına o izbelere.

Neye öykünse de

Yoz bir varlığa dönüşmek yeniden

Sefil bir cenin kadar

Umarsız ve bihaber,

Beslenirken aşkla insan doğası

Düşkün, düşmüş öfkeli bir kibir

Sarmışken dört bir yanını.

Düşlemsellik her daim yordanası

Öykünmek nice eyleme

Ölüm tek gerçek;

Kaşla göz arası.