Kanadı Kırık

Suskun geceler ötelerken arsız çığlığını

Çığırtkan kuşların

Demli bir yalnızlığın sakil varlığı kadar

Uyumsuz olsa da, umut

Biriken öbek öbek…

Ellerim cebimde

Minik bir buse kondurdum yüzüne

Kaderin o bağışlayıcı esirgeyiciliği

Kadar aklı almaz

Belki de çok ötesinde beklentilerin

Dokunurken uzaklardan

Ve okşarken başımı usul usul.

Kâfir, yoz hatta utangaç kırlangıçlar

Konmuşlar gönül bahçeme

Didiklerler mütemadiyen

Payıma düşen ne ise,

Öylece seyrettim perdenin arkasından

Görmez gözlerle karıştırırken toprağı

Çıkarmak adına belki de saklı ne çok gömüt.

Devrik ömürlerin kıyısında yüzmek kadar sıra dışı

Konuşlandığım o çukur

Ölü sevgiler tıkış tıkış göğsümde,

Batık gemiler boş güvertelerinde

Dans eden hayaletlerin acımasız çığlığı.

Kanadı kırık ne çok düş

Sayısız kere düşmüşüm yollara da

Sayısını unuttuğum ne çok imge

Ellerimle savurduğum

Terk edip korkutulduğum

Dünden yadigâr

Sevdiklerimden miras;

Nasıl nasıl beyhude sakladığım

Bir köşesinde kalmış sayısız kırıntı

Varlığımdan dahi hicap duyduğum

Anlamlandıramadığım dev bir öfke.