Kucağında Sırlı Gecenin

Tuttu kollarımdan gece

Havada uçuşan notalar

Adı bende saklı son güfte.

Raks ederken imgeler

Soldan sağa saydım teker teker.

Sağ yanımda boş bir sandalye

Ayağımın altında koca bir mazi

Satır aralarında makamlar sırnaşık lehçesi

İle anlamsız pek çok anlatı

Kıdemi belirsiz insanlar

İzbelerde saklı

Sığınakları iken onca soluk gölge.

Hicap edilesi bir utançla

Çevirdi başını endamlı bir kadın

Döndü usulca geriye

Savururken acılarını

Eteğindeki taşlardı dökülen

Nice üzünç ve sır saklı

Korunaklı dünyasının kapısı kilitli

Ezelden yarına

Tek uzantısı nasıl da mahrem

Sakladığı en derinde.

Muaf tutmuştu elinden geldiğince

Ser verdi sırrı yine zihninde

Yanık mektubun son sayfası

O ilk hece idi bildiği tek lehçe

Aşkın izafi tanrısı

Utanç belki de tek korkusu

Kavuşamadı bir kez dahi

Ne gece güne

Ne de kadın özlediğine.

Rakımı alçak bir mekân

Telaffuz edemediği tek rakam

Birden ikiye geçemez iken zaman

Yine yalnız yine bir başına

Öfkesi bastırılmış

Sevdasıydı bir kez köşeye sıkıştırılmış.

Dinmedi rüzgâr

Dağılamadı gitti şu kıdemli efkâr,

Demek olası değildi aslında

Saklı ümitler

Kucağında iken sırlı gecenin.

Döngü yine yeniden

Devam etseydi keşke kaldığı yerden dönmeye

Bir eksik bir fazla

Kadındı sırrın adı

Sevdaydı artık sakındığı

Sevmekse yeniden

Son bir kelime duyuldu derinden

Fısıldarken adını bilinmezliğin

Aynı nakarattı çalınan kulağına

Çalıntı hayatından kalan son imge.