Her Bir İzlek Dünden Kalan...

Duraksarken salınımı aklın

Mizanseni farkındalığın belki de

En derinden nükseden.

Akşamın koynunda salınmak kadar

Yalın aslında hayat ve sıradan.

Göçebe bir kalbin mola verdiği

Kim bilir kaçıncı nizam…

Hadi at gitsin ruhuna pelesenk olmuş ne varsa

Hadi, sus hatta

Ve asla da konuşma.

Kelimeler yeter mi sanırsın

Hüküm verir mi söyle

Şu ahenksiz noktalama işaretleri.

Neye delalet şu kifayetsiz yedi nota

Hangisi yeter söyle

Bizim şarkımıza ses olmaya.

At hadi yükünü kalbin

Sonra tart bakalım

Ruh dediğin sahiden bu kadar mı ağır…

Devinimi her daim süregelen

Issız bir yolun kaçıncı yokuşu

Kim bilir adımladığım.

Hangi kifayetsiz varlık yeterli gelir

Bu sevdayı hece hece irdelemeye.

Neye iyi gelir sensizlik

Şu bitimsiz sessizlik

Gözden ırak olsa da

 En yakın bildiğim tek varlık.

Her bir izlek dünden kalan,

Her bir edim iştigal ettiğim

Bilip bilmeden.

Bir kere çıkmışım yoldan

Keşke dilimde olsa da yalan

Olsa da kaçsam kendimden

Olmasa da olur, demek belki de maharet

Şu sefil yürek nelere delalet.

Sadece geçiyordum, bilesin.

Bilemedim oysa kalıcı olacağımı

Koparıp attığım çiçek bile dertli

Ayrık otları yakarken canımı.

Sadece susmuştum milat öncesi

Salınımı şu kalbin nasıl da titrek

Telaffuzu yanılgının görmez misin

Nasıl da kocaman bir izlek.

Alabildiğine özgür ve özgün ruhum

Bilemezsin nasıl da savruk ömür dediğin

Kıyısında köşesinde alabildiğine hüzün

Ne dirayetsizim ne de aşka küskün.

Ne dersen de korkak ya da süklüm püklüm

Bil ki gerçektir yüzüm.