Aşka Aşık

Sargın bir günün demli yalnızlığında

Serili ölü bedenlerin

Ürkünç tedirginliğini

Görmezden gelemediğim bir bilsen

Ne çok yenilgi.

Düşerken yolum

Düş bildiğim

Düş gezgini imgelerim

Yordarken hayatı,

Hayatı yol bilip de

Kaybolduğum her gün bitiminde

Sarıp sarıp başa

Seyrettiğim aynı filmi

Kerelerce ve doyumsuzca yudumladığım

Hayat iksiri…

Geçmişim bir kez kendimden

Münafık düşlerin bedeli belli ki

Yüreğe ağır gelen.

Gizil bir Tanrı’nın bahşettiği

Yetileri yetersiz kılarken nice fani.

Ne bir sanrı

Sanır mısın ki külfeti ağır gelmez

Sevmekse düşen payıma

Sevildiğini inkâr eden

Tanıdığım onca insan.

Korkmak ölesiye

Ürkek düşlerin kırılganlığında

Aşktan dem vuran.

Aşka âşık olsa gerek

Yoksa hükümdarlığında nefsin

Nasıl yoldan çıkmaz bunca insan.

Yalıtılmış ömürlerin mizacı

Mizaç bellenen ne çok yanılgı

Yankısı bitimsiz

Ölürken bile taviz vermediğimiz.

Göğün karası varsın eşlik etsin yaşlara

Yürek karası olmasın yeter ki

Münafık kılındığımız.

Yetmeli yetmese de

Sevmelisin varsın sevilmediğine

Kani olsan bile.

Tümler aşk ömrü

Çalar söyler yürek sesini

Nice içli şarkı.

Ruhun eş bellediği tek sırdaş

Sevi dilinde bildiğin son yoldaş

Ahengini yitirsen de zaman zaman

Kopup gidemezsin sen de

Bir kez kapılmışsan rüzgârına

Şu devranın.