Kırmızı

Kırmızı bir iskelet asılı başucumda

Rengi yorgun gözlerimin kıyısında

Hele ki demlenirken bin bir imgeyle.

Sağalttım bu gece hüznü

Yok sayıp da kaybolmadan nöbette her daim

Kıvrandığım o boyutsuz mekân

Belki de bir müsvedde kadar durağan

Ve kırılgan şu hükümsüz gece.

İnkâr edemediğim bir tahakküm

Sersefil ve ne çok çekince

Soluklandığım kıyısında ne varsa

Rengi yine kırmızıya çalan

Yer gök izafi o sağanakta

Göz gözü görmez iken.

Haydi, koş sen de sevgili

Bilirim ki yine tutmayacaksın elimden.

Ne gam,

Taşıdığım yük yeter ikimize de

Kaybolduğun o gün olsa da miladım

Başlangıç bildiğim o hazin ve yoksun kılındığım

Yaprak savurduğum takvimdeki tek izlek

Altında imzan.