Dolunay Sancısı

Rüyalar ıslanır saçlarından

Kandan ve terden arınır geceler

Varoluşun uçlarına yürür insan

Mahreçsiz Fatihalar üfler uzaklığın pasına

Ve bölündükçe hırçınlaşır heceler

Çarmıhta  bulunur kanlı bir idrak

Yağmurlar toplar diri gözyaşlarını

Çölün uçurumundan salınır  ipsiz balonlar

Sabahın zarif elleriyle okşanır düşlerin mavisi

Ve virane  zamana üfler baykuşlar

Çiçeklerin gözyaşını emer toprak

İyileşir dünyanın bağrındaki yaralar

Şalteri iner iblis kahkahaların

Ve göz kapaklarından sıyrılır rüyalar

Başlar dolunayın sancısı

Yırtılır yüzlere gerilen peçeler

Uyuşuk avazlar şahlanır ses tellerinde

Ve kırılır kelepçeler

Yamalı yerinden kanar hayat

Göz taşları dökülür göğ(s)ümdeki  falezlerden

Bilinmez kaç pikseldir bakışın gizi

Libasını giyer ebabiller

Ve meçhule gömülür siyahın  izi

Masum ironilerin gölgesi düşer akıllara

Zaferden sonra unutulur adaklar

Kibirli omurlarda şaklar ihanetin kırbacı

Ve balansını bulur sokaklar

.

.

.

.

.