Hüzün Eğrisi

Ekinoksu uzundur son nefesin

Bir begonvil güzelliği yansıtır  suretler

Çiğnemeden yutulmaz hayat

Ve  gayya kuyusunda kaybolur bohemler 

Kırılır kızıl aynalar

İçinin ışığını söndürür bir meczup

Üvey anne merhametiyle okşanır başlar

Tevbeler pıhtılaşır arafta

Ve göz kapanır, özden akar yaşlar

Doğum lekesidir her hüzün

Dönülmüş yeminlere şahittir diller

Dört nala kendine kaçar insan

Ve kaçak bir yolcunun ürkekliği ile yaşanır günler

 Yalpalar her nabız

Sessiz harflerle yolcu edilir insanlar

Kimliksiz düşleri saklar denize kıyısız adalar

Çürür zulmün gamzesi

Ve aydınlığın kınasını yakar analar

Açılır ruhun gözenekleri

İntifadaya yürür dilsizin ağzındaki kelimeler

Mevsimini şaşırır  bir kardelen