Kendi Karanlığımda Yok Olmayayım.

Acı bir karanlık

Deprem gibi düşlerimde

Ya gel yanıma ışık ol

Ya bırak kendi karanlığımda yok olayım

Tezat mı yaşadığımız

Gerçek mi belli değil!

Ben karanlıkta!

Sen aydınlıkta

Bende mi yanlışlık hata

Bilmiyorum

Biliyorum ya söylemeye korkuyorum

Ya gel yanıma ışık ol

Ya bırak kendi karanlığımda yok olayım

Dağları yıktı yalnızlığım

Çığlıklarımla baş başa'yım

Ben mi hak ettim bunu

Bilemiyorum

Belki söylemeye korkuyorum

Ya gel yanıma ışık ol

Ya bırak kendi karanlığımda yok olayım

Kar gibi yağsan üstüme

Tükense bitse tükenmişliğim

Sevgin sarsa yüreğimi

Yeniden doğsam küllerim de

Olur, mu, bilmem

Olur da belki

Yeniden aynı hezimeti yaşamaktan korkuyorum

Söyleyemiyorum

Ya gel yanıma ışık ol

Ya bırak kendi karanlığımda yok olayım

Uzansam dizlerine

Yeniden heyecanlar duysam

İnadına gözyaşı dökmesem

Hep gülümsesem

Olur, mu, bilmem

Belki biliyorum

Söyleyemiyorum

Ama söylemeliyim

İnişleri inerken

Yokuşları çıkmayan

Yüreğimin bu tembelliği ile ah olmasa

İtirafı çok zordu

Bu tembelliğimin

Hak ediyorum belli ki

Yok, etmeliyim yüreğimde

Ruhumda bu tembelliği

Hep seninle aydınlıklarda

Gülsem yürüsem

Suskunluğumu gözlerine bakarken bozsam

Bıraksam bendeki bu hezimeti!

Artık gülsem...

Uzatıyorum elimi ne olur tut...

Değiştir bende ben olmayan bu beni!

Sendeki gülüşler ile...

Küskün kelimelerim konuşsun

Dile gelsin

Ben hak ediyordum oysa!

Artık senin gözlerinde

Gülümsemeyi hak etmek istiyorum

Çok zor olsa da bendeki bu beni değiştirmek!

Gel yanıma ışık ol

Bırakma beni kendi karanlığımda yok olmayayım...

Mehmet Aluç-Kul Mehmet-