Kırık Heceler Mademki Miladım

An’ın münferit beyannamesine sığdırdığım,

Külfeti ağır aksak, gönlü revnak,

Nasıl da yokluğu varlığıma tutsak.

Gözlerin damladığı gölgelere kıstırdığım

Kırık heceler mademki miladım,

Sona mı geldik de sığındığım onca tevafuk.

Gönle hicaz, aşka niyaz bir seferberlik yüreğinki,

Konuşlanmış nasıl da gün bitiminin yasına.

Aslı astarı olsa keşke,

Belli ki gömülü yalnızlığın kıyısında nöbete durduğum,

Hanidir iç güveysinden hallice,

Sureti kati olmaz, desem de zaman zaman,

Anlık bir dokunuşa rahmet yüklediğim o tutanakta saklı

Tüm gizil imgeler:

Çıkmış rayından hanidir,

Mustarip olduğum şu gölge midir de,

Sızarım bir ağaç dibinde,

Eşkâli yitik bir suretin izdüşümü adeta

Ümmet bildiğim her kim ise,

Düşkün kıldığım tezahürü belli ki

Devinen ömrün sığ kıyısında biriken tortunun hatırına,

Görmezden gelindiğim emsalsiz bir noktanın etrafındaki o çember

Kadar yeknesak içine kıstırılmışlığım,

Gözden de gönülden de ırak belli ki sebepsizliğimden

Ötürü haciz verdiğim yetilerim kadar devrik

Kurduğum her cümle.

Gönle rağbet olsa kalır mıydım bir başıma,

Nasıl da tedirgin, demek külliyen ıstırap,

Hanidir, hutbelere sığdırdığım iç sesimden mütevellit

Şu rahmet yüklü gök kubbe,

Soluklandığım yine de anlamlandıramadığım

Bir kez dahi dokunup tutamadığım,

Sancılı bir var oluşun tefekkürüne yığdığım

Çalıntı sevinçlerimin nazarında niyaz bildiğim yankısı

Şu seyrin, dibine bıraktığım o gömütte saklı,

Haczine hürmeten ölü ve devingen bilinmezliğin

Şartlı şartsız o dokunaklı teyakkuzuna teğet geçtiğim

Nicedir yoksunluğumun yüzü suyu hürmetine,

Damıtılmış bir öfkeden ibaret adına aşk denen illet.

Sancısı da ölümü de hepten koşullu bir menkıbenin

Kim bilir kaçıncı satırına rağbet ettiği bir külfetten

İbaret en sakil imge:

Gönlün hutbesi, varlığımın tescili,

Kırık bir niyaz kadar terk edilmiş saf bir çocuk belli ki,

Yarınlarını çoktan çaldırmış sefil bir gölge.