Demir Aldım En Uzak Sahile

Gömülü beratına sığındığım…

Sindirildiğime kani kimi, dememe ne hacet

Hele ki yüreğin isi sessizliğin ümmetine saygılı

Bir coğrafyadan öte mademki,

Telaşımı hoş gör sevgili.

Ellerim dert küpü ve nasırlı iç sesimden sızandan da öte,

İçli yâd ettiğim hele ki demlendiğim

Ve derken nöbete durduğum gönül yorgunu,

Aşka özlemi her dem azığı şu hidayete varmakla mesul

Yüreğin kırık haznesine yığdığı hoş görüden ibaret

Yine de en derin mazi iken teselli bildiğim

Aşka müptela bir kelam kadar sevgiye namzet

Bir dokunuş iken durduk yerde

Akan yaşlara nispet şu elin neşesi.

Mahareti olsa olsa kelamın,

Zihniyeti allak bullak şu heyula devranın:

Kerpici midir de şu beyhude gölgelerden akan gözyaşı

Sağım solum kaynar ince ve derin bir öfke,

Tecrit olmanın ötesinde

Tehir ettiğim yarına son sürat yığdığım

Hacizli imleri

Ve tekerinde kırık bir vidadan mütevellit

Onca kaza’nın müsebbibi.

Tınısı efkâr, yüreği somun;

Yüzü biblo elleri narin kaderim…

Dokunaklı olmasa da her şarkı

Mabet bildiğim bir tefrikanın son suretinde

Kapaklandığıma dair belki de ansızın esen rüzgârın

Yığdığı, yıktığı, yıkadığı gönül mabedim.

Demir aldım en uzak sahile;

Yüzünden akan bin parça sevdanın

Demli tezahüratında depreşen nankör bir cümleyi mi

Boykot etmeyeceğim

Hele ki esir addedilen faninin devinimine

Lanet okuyan iblisten de mi korkacak melek yüzlü

Deryalardan taştığıma kani gök kubbe?