Düş'cel

 Küçüldü içimdeki korkular-inan
telâşım annemsi
hâlâ sarmaşık yeşili saksılarım
o koca elma dağı umut
aşına su katılan ocaklar babamın bağrı
ateşi genzimi yakan. 

Sonsuz bir adak sözlerim
mavimsi cennet kavuşmalar 
ellerin soğuması tek kaldığında cehennem
ölüler de küser unutuldukların da 
kor tüten volkan gibi özlem
unutma! ilacıymış herşeyin zaman.

Hayatı teğet geçtim
şu t’araf yurdum olur 
rengini bağışlayan al’ım 
dalına hasret gül
bir buse lutfet alnıma ömrüm
toprağım kurumasın n’olur.

Su da üşür unutma
tutulunca güneş buluta
mutluluk hangi vakte saklı bilmiyorum 
hıçkırıklarım inanmaklı teselli
dilim sus
gönlüm de duâ..

düş dediler dünyaya
inanmak istiyorum kendimce
şayet bir rüyaysa hayat 
ben kabûs görüyorum 

uyandır beni anne..






Ekim2016/Z. Nâr