Gönül Borcum...

Mevzu çok derin;

İnsandan öte insan sarrafı olmakla övünen

Kafiyelere sözüm,

Yine edindiğim hüzünde saklı bir mahlas olsam keşke

Derlerken ömrü kaybolduğum döngüde

Hepten ince bir serzeniş

Varlığım çökkün bir rahlede

Çekincelerin de özünde

Edindiğim kırık mertebe.

Söz gümüşse sükûtu hepten yok sayan nice nice yalan;

Niceliğinden öte niteliğe duyduğum özlem

Bir de eremediğim hidayete gönül borcum

Sadece O’nun nezdinde hiçliğime yoldaş,

Gönlün de istikrarına bir rötuş

Yine bozulan dengeler adına

En derinde bir oyuk

Yazarak avunduğum bir bahis

Mütereddit çehremde,

Münferit bir reçete belli ki

Yazarak anlamlanan onca bedeli,

Ötesinde gönlün nuru bir kelamı

Bir de yitip gidenlere methiye.

Arz ettiğim güncemde saklı tuttuğum

Onca yası yaza yaza

Unutmakla mükellef,

Hatırlamaksa en büyük eziyet

Yine geçmişin külfeti

Yarınların dahi bağlarken başını

Hemhal olduğum yorgunluk,

Nazarında benliğin en büyük celp yine

Susmalara nazire eden kayıp beyitlerde

Olur da bir yol bulurum diye,

Sızdığım o mecra.

Adlandıramadığım hangi ihbar ise

Yine kendime zulmüm,

Kifayetsiz bir şiirde

Kinayeli bir seyirde yine yüreğin nidaları:

Hani olur da,

Duyarsın beni.