Üşütmeyin Haneleri

.

.

.

Şu akşamın eteklerinde
halay çeken bir güneş gördüm.
Yamaçlarına yalnızlık pusmuş
dağlardır şahidim.

Hummalı bir gök gelecek tez vakitte.
Bu puslu hallerini
özleyeceğiz ikindinin.
Ve hatta gözlerinden akan, 
o sırılsıklam eden yağmurlarını bulutların.
Sonra yeniden y/anmayı da bunlar kadar
gün ortasında öyle dimdik...

İnsanız,
elbette özlemek;

bize dair söylenmiş hayat şarkısı olacak.

Velhasıl,
üşümek de kadere layık,
y/anmak da...

Şimdi akşam oldu.
Az sonra 
kapanacak gökyüzü...
Giydirin pencerelere perdeleri.
Akşam vakti,
üşütmeyin haneleri...

Ayşenur.