Hüsnü’n Senin Ey!..

Farzet ki Samsun’da küçük bir taşım

İzmir’e ekmeyen namerttir ulan!

Evet! Diyorum bak; al sana başım

Kürsümü çekmeyen namerttir ulan!

Adın “Hüsnü” lakin kirin arınmaz

“Bozkurt ”un altında çakal barınmaz  

Yüreği olanlar asla erinmez

Kalbimi sökmeyen namerttir ulan!

Her yerin ter dökse azimle, kinle

Boğulmaz bu millet senin neminle

Beni kovalasan kaçmam yeminle

Üstüme çökmeyen namerttir ulan!

Vay çakal! Biz koyun, sen mi zekisin?

Halka üstten bakan malın tekisin

Haşa! Mal da değil, malın ekisin

Dilimi bükmeyen namerttir ulan!

Deme ne yeri var, ne kesim belli

Kimliğim, eşkâlim ve resim belli

Urfa’dan sor beni adresim belli

Gölümde yakmayan namerttir ulan!

Ey Nemrudun sülbü, seven zar etmez

Sevdanın narında yanan ar etmez

İbrahim’iyiz biz ateş kâr etmez

Dirilip çıkmayan namerttir ulan!

Evet, ulan evet! İstersen kudur

Yiğitlik alkışla, sizinki budur!

Erkeksen sözünün arkasında dur

Denize dökmeyen namerttir ulan!