Kalp Gözümde Bin Bir Hece

Şimdi ürkünç bir coğrafyada

Acıları teneşir paklarken,

Donduğumuz çatı katının arka penceresinde

Bir kuş olmak vardı.

Aşka kanat açan yelin,

Sersem gölgelerin de biriktiği o lahit kadar

Issız tekerlerin gıcırdayıp da yüreği burktuğu

Bir âlemde sönmek vardı.

Söndüğünü bildiğim gözün ferinde

Bir damla yaş kadar asi olmak,

Teneffüs edilesi rahmetin şükrüne doyamadığım,

Kalp gözümde bin bir hece yine

Düşkün kelimelerin tehdit bildiği

Bir ünlem olmak vardı.

Ünlenen aşkların asil kahramanı mademki yürek,

Hadi sokul sol yanıma dememek nasıl ki namert

Bir isyanda gizli yine şairin saklı yaralarında

Tebessüm emsali bir kıtada,

Kırağı çalan notaların

Tam da girizgâhında,

Düşkün bir gam tadında

Ve ellerimde reçine,

Kalburüstü meziyetlerin bekçisi

Aksi yüzünde hasretin,

Kavuşamadığım gönül benzeri

Hoyrat iklimlerde.

Eylül’ün nazarında ılık bir güneş

Ve ümmeti aşka âşık bin bir siluet

Yine döktükçe taşlarını benliğin

Etekleri tutuşan sen gafil, diyebilmenin ufkunda

Andıkça adını sakil bir köşede,

Serdikçe kalan solgun nameleri

O derin tahayyülden de ırak

Sığ bir kıyı kadar

Yalnızlığa namzet bir çiy tanesi;

Gökten düşen her damlayı kucaklamak nasıl ki

İbadeti benliğin

Hele ki dokunamadığım teninde diri cümlelerin

Kavuşmak ne kelime

Görmek bile yeter diyen kaderin

Temsilcisi ve ramak kala sona

Sonlanmasını dilediğim bunca hasretin

Yüzü suyu hürmetine.

Şimdi sevmek vardı sevilmeyi dileyip;

Gidip de dönmeyeceğini bildiğim hangi tümsekse

Yine bihaber neşeden,

Yine bihaber bunca bilindik kelamı da sarıp sarmalayıp

Hükmetmek vardı aşka

Hele ki esaretini kırdığım,

Kırkladığım acılarıma

Kılı kırk yarıp da sakladığım bunca hikmeti

Sunmadan Azrail’e…