Gecenin Kızıllığı

Gece ;

rüzgâr
gölgeleri

yelken gibi şişiriyor
her şeyi söküp atıyor
yerinden

sokak lambasının korkak ışığında
boş yere arıyorum umutlarımızı
rüzgar nostaljik kuytu iskeleleri aşıp
uğultusu ile mor geceyi savuruyor

...mavinin karanlık tarafına

belki de nefessiz kalmıştık
tek kişilik hücrelerde

belki kaçmalıydık

tek kişilik yelkenliyle

eflatun bulutlara doğru

veya öncelikle ;
korkularımızı yenmeliydik

hangimiz zafer yaşamışız

mağlubiyetin

tasasını çekmeden

rüzgar ;

özgürlük kadar özgürleştirici

o da şimdilik

dikkatle dağlara tırmanıp
rotasını izliyorum yelkenlerin
bu mavi deniz sessizce
bunca yıldır oracıkta duruyor
sanki vazgeçmiş dalgalarından

nazlı nazlı mehtap düşerken

küreselleşme canavarının

kollarına
yeni bir hikâyeyi tasarımlıyor

uykumuzdaki hürriyet girdabı.