Bir bardak çay içinde  

bir küp þeker erirken,  

sigaram tüterken,  

rüzgarýn gürlemesi içinde eriyor  

yapraklarýn loþ fýsýltýsý,  

klasik müziðin nostaljik melodileri  

çýnlýyor kulaklarýmda;  

sonbaharýn içinde eriyen düþlerim  

gibi.  

Sonsuz bucaksýz kýr ve  

rengarenk gökkuþaðý,  

eflatuna çalan vadilerin yurdu,  

güneþin doðduðu hayaller ülkesi.  

Ve gecelerimde  

sessizliðin heybetinden ürküyorum;  

gündüzlerimde  

uzadýkça uzuyor telefon konuþmalarý.  

Her yer mahþeri kalabalýk:  

cam kuleler,  

minareleri aþan kristal sütunlar,  

aðzýna kadar dolu asansörler  

her daim.  

Soðuk merdivenler  

sonsuzluða çýkýyor gibi dolambaçlý;  

ve siyaset yapmayý sevmiyorum,  

demokratik susma hakkýmý kullanarak  

diktatörlüðü mü teyit ediyorum?  

Barýþ ve savaþ  

sadece  

ölülerin sayýlarýnda  

deðiþtiðini fark etmek gibi;  

sessizim.  

Kararýyor ortalýk ve her þey  

yeniden baþlýyor.  

Mekanizma dönmeye meyilli;  

fýsýltýlý sesler kýzýl bulutlardan,  

duvarlardan,  

derinlikten gelen boðuk çýðlýklar  

gecenin içinden tesadüfen  

geçerken,  

karanlýðýn içinde kaybolan  

bir madenci gibi.  

Boðuk seslerin eþiðinde býrakýlmýþ  

parlak ayakkabýlar  

ve sessizlik,  

içerdeki yaþamýn kanýtý gibi;  

yaþamak zorundayým diyerek  

yürümeye devam etmek gibi.  

Kabalýk mahþeri sokaklarda  

koþuþturan bu insanlarý  

tanýyor muyuz?  

Uçsuz bucaksýz sýnýr duvarlarý  

gibiler.  

Duvarlar ardýnda  

sonbaharýn boðazýnda  

yükseliyor kýþ;  

buzdan bir nefes gibi soðuk ve  

zemheri karanlýk.  

Gökyüzü gri tonunda sönük  

ve mülteci kuþlar  

mayýnlý tarlalar ortasýna kurmuþ  

yuvasýný;  

adlarýný bilsek de "kimin umrunda?"  

Çayým da çoktan soðudu,  

bir yudum içmeden.  

Ya aþk hani tükenmezdi, bitmezdi?  

Bak, eridi, yok oldu çoktan  

bardak içinde þeker gibi;  

ya siyaset, kimin umrunda ki?  

Özgürlük var sonuçta...  

Söyle, ilkbaharým;  

nasýl bulacaðým seni,  

sana nasýl ulaþacaðým?