Kendi Kendimin Celladı

Kendi Kendimin Celladı

Sek sek oynuyordu bir çocuk

Kaldırım koruyordu çocuğu

Yalnız değildi hiç kimse benim kadar

Ve anneler akşam ezanından önce eve gelmelerini söylüyordu çocuklarına

Her şey olması gerektiği gibiydi

Bir ben ipe gitmiştim

Son kez güneşi o gün görmüştüm

Öylesine hüzünlü ve öylesine yalnızdı ki

İşte o an ittim ayağımın altındaki sandalyeyi

Kendi kendimin celladı oldum

Yalnız ve yorgun güneşin sonbaharında…!

Bu yağmurlar haber ediyor benden

Her düşen tanede

Daha da ölüyorum

Ömrümde ilk defa belki de ölmeyi yaşamaktan bu kadar çok istiyorum.

Fatih Günesen