İçimdeki Ürkek Çocuk

Unutulmadın;
Çocukluk hayallerimden.
Hâlâ sıcaklığını anımsıyorum.
Güne dönmeyen gecelerde.
Kimsesizliğime düşen.
Mum ışığı gölgesi gibi.
Titriyorum;
O gölgelere gizliyorum.
Kaybedilmiş, yitirilmiş,
Ürkek sevdaları.
İçimdeki ürkek çocuğu.

Susuyor gece.
Hiç bilmediğim siyahın tonları,
Geziniyor odamda.
Küçük, küçük ayak sesleri var.
Korkuyor içimdeki çocuk,
Kara basan kimsesizliğimden.
Sus çocuk sus!
Bizi kimse,
Hiç kimse,
Çıkaramaz bu kuyudan.
Avutamaz...

Oturup yanlızlığımın rıhtımına.
Kimsesiz denizlere.
Atığım çakıl taşlarını sayıyorum.
Suyun berraklığında.
Gördüğüm çocuk,
Yüzümün;
Yansıması yok artık.
Benliğim, düşlerim delik, deşik.
Buruyor ağzımı ham,
Dünya tadı.
Durup derin bir nefes çekip.
Hatıralardan...

Hadi çocuk hadi;
Boya elindeki fırçayla dünyayı.
Kırmızı olsun acı renginde kırmızı;
Kıracaklar kanatlarını...
Karşına geçip, geçip,
Asacaklar hayallerini.
Saklanacaksın dünyanın,
Boş sokaklarında.
Düşecek gökteki uçurtman.
Alacaklar oyuncaklarını.
Kıracaklar;
Kitap yerine taşıtacaklar dünya yükünü.
Çökecek omuzların.
Büyüdün diyecekler.

İnanma sakın
İnanma onlara;
Diye haykırdım kendime.
Belki avunuruz diye...




Gecem/İçindeki ürkek çocuk...