Tavanındaki Dünyada Bir Gecem

Kirli maviler.
Yüzler;
İnsansız sevdalar.
Nasıl bir nefessizlik bu,
Nasıl bir enkazın kalıntıları.
Hâlâ altındaki gönül sesleri.
Yankılanıyor;

Örtüyorum henüz ölmemiş, cançekişen.
Sevdalara beyaz kefeni görmemiş gibi.
Hain gecelerde ısıtamadı,
Ellerini, yüreğini.
Buz kesmiştin düştüğün yürekten.
Düşerken yüreğime;
Sarıp sarmaladım.
Göğüs çükürümda sakladım,

Sen ona ağladın.
Bende ise susmanın ağıtı,

Çocuk gözlerinden düşen her damlayı.
Sapladın;
Sapladım bedenimin.
Acı çukurlarına.
Sızısı burnumun ucunda.

Nefessiz.
Dermansız,
Bir beden kaldım.

Uzatsam ellerimi.
Deysem acına.
Söküp alsam bir geceliğine.
Katarmısın beni ?
Tavanındaki dünyana;
Bir gölgede bana yarattırmısın ?
Kapanırmı o çocuk gözlerin hayallime ?
Yutkunurmusun ten hasretiyle ?

Yaşamadığım duyguların sancısı.
Birikiyor bedenimin ücra köşelerine.
Saklıyorum yıkıldığımı, üzüldüğümü,
İçimdeki mahşer-i,
Közsüz, dumansız, yanıyorum;
Ölümlü bednimin.
Dünya cehennemi bu.
Bir damla umuğdunla.
Söndür bu cehennemi.
Desem dillim dönmez ki...


GECEM/ KELIMELERIN KIFAYETSIZLİĞİ BU BENDEKİ...