Uyuduk Ve Uyanmadık

Efkârı dilemeyen ne olsun,

Demelerden geçtik geçeli de sevdik hani.

Önce büyük harfleri

Ve büyüyen tarihlerde

Büyümeyi unuttuğumuz sakil maziyi.

Derindi hayat derindi hüzün

Derindi her kelam yine yazmaya dair.

Ser verdik sır verdik vereli

Gizemi tehir etti zaman

Hem de utanmadan zehretti hayatı

Bakıp bakmadan karşısındaki yetimin

Gözyaşına.

Bir ittifak belki bir son

Belki de yarım adaların toplaması

Hala nasıl oluyor da

Bir kıtaya çıkamıyorsa

Satır başı yaptığım hüznün bile

Yok iken şu satırlarda telaşı.

Uyuduk ve uyanmadık;

Uyutulduk ama uyutmadık

Uyruğunda bir gölgenin

Uyluğunda bir hecenin

En derin uğultuyu da baş tacı belledik

Giden gittiği ile kaldı

Kalanların hepsi sağ ve sağlamdı

Ve bizimdi her biri:

Sakınırken gözden

Salınırken şiir şiir

Belki de en dokunaklı dizede kavuştuk

Birbirimize.

Bir şiir ve yetim bir günce

Bir de okuyan ile savrulduk

Derken savurduk nidaları:

Bir bir teyelledik heceleri

Başında aşka dair

Sonunda özlemi yâd edip

Koyduk noktayı da

Olmadı işte:

Bir nokta derken küçüldü dünyamız

Bir virgüle rast geldik ansızın

En derin sızıyı mühürledik şiire:

Aslında gazabıydı aşkın

Ve iltifatı yine şairce kimliğimizi

Teyit etmeden

Tehir ettik mutluluğu

Tenkit edilirken zaman zaman.

En ihlâslı yüreğe konduk kendimizce:

Bir şiir diledik en yalın,

Bir şair bildik bir de şairane bir özlem

Başımızı soktuğumuz şu şiirin çatısında

Bir tema uydurduk hayata göre:

Mutluluğun ve aşkın ittifakı

Yine gülümserken hece hece

Bazen ağlamayı meşk eyledik

Kaptık neşeyi derinden

Üç noktalı şiirlere göz koyduk ezelden.

Şiirin gem’inde

Şairin ömründe

Hiç olmadığı kadar beyaza büründü evren

Masumiyeti çağıran bir çocuğun dilinde

Oyuncak olduk da ne oldu?

Sonlanmadan hayat

Sonu tehir edip

Yazılası onca şiirde

Diledik en iyi şiiri yazmayı:

Ne de olsa henüz yazmadığımız

Bir gizemdi

Şiirin teranesine

Kırmışken dümeni bir imge seyrinde.