Bir Yetim Dizeyim İşte

Satırları muaf tutmalı mıyım?

Yüreğin surunda bir gizeme delalet

Aykırı bir hikaye mi derlemeliyim?

Şehirden ve şiirden gayri bir sessizlik dileyip,

Gücüm yettiğince sevdiğim

Şu cihanı bir bardak suya mı hapsetmeliyim?

Şimdi ırmak olsam, yeridir.

Azap olsam,

Delidir eşkalim hem de

En fevri tünektir:

Balyalarca şiiri serdiğim,

Yüreğin istikametinde

Sağımdan vazgeçip

Soluma dayandığım

Ve başımı dayadığım sevdanın nezdinde

Bir yetim dizeyim işte:

Yerli yerince koyabilsem keşke

Bunca imgeyi;

Sırıtmadan şiir.

Ah, bir de somurtmayı ertelesem,

Demeyi şerh düştüğüm,

Gönül heybemde ne çok tezahürat

Öldürdüğüm zamana biat,

Aşka inat

Daha da sevmeyi arz ettiğim.

Dillenen hecelerde,

Dilim dönmese de

Sevginin emsalsiz dehlizinde,

Ah’larımı uyuttuğum,

Vah’larımı da unutmayı becersem keşke

Gölgelerin suretinde

Yanık bir türkünün yansıması belli ki

Sıfatların da biri bin para,

Yad ettiğim

Yarenlik ettiğim

Hamd ettiğim

Gönül gözümde kocaman bir leke işte

Sevgiyi lağv edenlere de nazire.

Boyutsuzluğumun gücüne yenik düşen

Evrenden de alacaklıyım

Zamanın dilinde

Bir saniyeden ibaret ibrazım,

Yosun tutan yalnızlıkta da

Kimseler su dökemez ha, elime.

Hoyrat bir kancaya denk düştüm düşeli

Şu göğün pervazında

Sürüklenen latife bir gölgeden başka

Neye tekabül ettiğimi

Bilmemenin verdiği acıyı sindiremeden

Terk edildiğim,

İnsanlık şeceremde

Terk edemediğim kadar da acizim.

Evreni de ömrü de teğet geçen

Bir kulun

Şanına yakışır şekilde

Ölmeyi bile beceremeyen.