Kırık Can Kenarı Not(a)ları..

Önce küçük seslerle yavaş 
beklentili çöküşler oturdu göğsümün alt kısmına 
bir dağın ıslak toprağı göçtü sanki 
derine, çok diplere 
sonra çığlıklarım beklentisiz yükseldi
sanki rüzgârlarımla yarıştı içimdeki 
savruldu kum taneciklerim 
tam beklediğim noktadan 
beklemediğim an da kırılış provaları izledim 
gözlerimden süzülen bir damlanın uz sıcaklığıyla
n’asıl bir yanıştı sormayın
ulaklar silebilirdi oysa 
avazım yettiğince bağırmalarımı
iki cümle hamlesiyle
olamadı bir iyilik tanrı âşkına.

Çok karışık! anlatamıyorum şu anı
o nefesim düğümlenip sesimi kaybedene dek 
ağlamalarımın farkedilmediğini anladığım,
boşuna kürek çekişlerimi 
yüzümün bakımsız salında gördüğümde 
ve salınırken 
sızarken içime ateş gibi sular.
-o zaman da sesim anlatamamıştı


O an gibi işte
boşaldı aklımın zembereği şu an
susuz bir çiçek 
rengi solmuş gökkuşağı
pas tutmuş demir
yosun sarmış taş misâli 
ne kadar negatiflik varsa müptela olmuşcasına hayatımda
adeta geçmiyor 
ölüyor takvimimde günler güle oynaya.

Sonra o kısık tınıyı
uğuldayan kulaklarımda 
annemden kalma sarı radyomda 
bir akşam üstü d’inledi yorgunluğum 
"bugün hiç tadım tuzum yok, üstelik.."

Kayboldu sesler sonra... 

Stop tuşuna basıp kestim acımasızca filmi 
film saydım ikircikleri
hayatın acı dilimli pastasını kestim mis gibi
mum yaktım şaşkınlığıma 
üstelik bir can kenarı mekân
nasılsa kimse kimseyi anlamıyor dedim
bir çay içelim yanında ve geçti sayalım her şeyi 
içelim ve unutsun dertleri ilk sız’an
üstelik kırık bir can kenarı mekân. 


Sessiz bir kedi gibi
geçti vakit ayaklarıma sürünüp sonra 
bense 
b’asarak play tuşuna gülümsedim bir anıyı
daha

zaman yaşamak için çok geçti..





NisanDüş(üş)leri
Z. Nâr