Şiir Ve Ötenazi...

Ötenazi isteyen bir şiir dilleniyor

Geçmişin tok sesinde

İhya edilesi bir yüreğe konuşlanıyor.

Zaman yersiz

İzleklerde harabenin dokusu.

Zihniyetin bölük pörçük naaşı

Yine şiir dilinde:

Ölümsüz olmayı dileyip de

Mabedinde uzandığını esefle

Yargılayan bir düşün kisvesi adeta.

Gün geçmez kimince

Geçip giden belki de

Seyyah bir düş’ün yol arkadaşı.

Dostluğun meramı saklı indinde

Şairden bozma iklimlerde

Kora binmiş aykırı kimliğin

Kayıp şuurunda

Gölge benzeri bir illet

Nakşeden her daim

O nüktedan fısıltı

Demlendikçe

İçine dönen Şimal yıldızı.

Göğün rahmeti her iklim:

Başucunda esen poyrazdan sürüklenen

Bir dileğin de nazarında

Şaibeli bir sesleniş

Aşkın vakur yetisi

Gönülde süklüm püklüm bir tümsek:

Arsız gölgenin serzenişi:

Utkunda her daim

Ufkunda yerle yeksan

Son sözünü söyleyen şiirden

Sızan onca arya:

Aslına biat

Bir bedelin yüzü suyu hürmetine.

Hançerin kınında yıldız

Aşkın mabedinde tıknefes bir güfte

Şimdiden vurup da bam teline

Seğiren bunca gözün

O saklı kirpiğinde

Kurumaya delalet gözyaşı.

Yaslı izinde tutsak

Mahrem bir gölgeye inat:

Varlık kadar vesveseli

Sevip de içinde büyüyen

O kartopunda mı saklı asalet?

Hani; göğün çukuru

Hani; sevginin tutkulu matemi:

Sunup da şiir dilinde

Şair istediği kadar

Israrla varlığından kesip de ümidini

Bir düş pazarında biteviye;

Hep mi şiirde saklı kayıp sükûnet?