Gömülen Benim

içime sulusepken yağardı sevmelerin

sırılsıklam olurdum

kelebek mavisi gözlerin susuşlara kapanırdı

derinliğine düşerdim

ürpermek kaybolmaktı bakışlarında

kıyılarımdaki fırtınalardan

tebessümlerine sığınırdım

hüzünlerin gülümsemelerimin ıslaklığında erirdi

göğsüme sığınırdı biçareliğin ağlardın

öperdim masum hallerinin ıstıraplarını

bir gül kadar narindi susuşların

bir ıtır gibi gizemli

hasretlerime buhurlar saçardı nefesin

koklardım damarlarımda zerrelerini

özlemlerin ısırdığında

acırdı arzularım

gözlerindeki kutuplara giderdi yüreğim

bir ömür kadardı sabırsızlığım

çözülmesini beklerdim donmuş uzaklıklarının

mesafeler tükenirdi kollarımda

göz bebeklerine sarıldığımda ıslanırdım

mevsimlerin adı sendin

acı ve elem sevgindi gülmelerinde

çilelerimin mutluluğuydun kirpiklerimin neminde

kökleri bağrımda bir ağacın gölgesindesin şimdi suskun

yıldızlar inmiş yüreğinden saçlarıma

dudaklarım öpmekte hatıranı buğulu toprakta mahzun

ellerimde kasım patları

üzerine örtüyorum kalbimin kırıntılarıyla

kahrolarak incitmeden

darmadağın bir bedenin içinde bir avuç külüm

bıraktıklarınla hep bendesin

yaşayan sensin

gömülen benim