Dimdik Duran Güzellik Birden Bakın Dirildi

Eskilerde bak herkes birbirine kefildi

Kefile gerek yoktu söz zaten hep kefildi

Gün geçti unutuldu sözler yerle bir oldu

Dimdik duran güzellik birden bakın devrildi

Devrildi güzellikler altında kaldık bizler

O nedenle atmaz hiç adımlar varmaz eller

Önüne gelen yalan söyler hakikat gizler

Dimdik duran güzellik birden bakın devrildi

Ecdadım dört kıtaya doğrulukla yayıldı

Açtı bak kollarını cümlesiyle sarıldı

Merhametli bakışlar dört kıtaya yayıldı

Dimdik duran güzellik birden bakın devrildi

Gülveren’im anlat sen sözlerin güzelini

Uzat durma düşene boş duran ellerini

Yaşayacağız yine mutluluk günlerini

Dimdik duran güzellik birden bakın dirildi

Mehmet Aluç –Âşık Gülveren

Not: Süleyman Karanfil kardeşimin “Bu Durgunluk Nedir ki…” Şiirinde “zaman mı değişti” sözlerinden ilham alarak bu şiiri hece yazmaya çalıştım, sürçü lisan ettim ise af ola.