İçimde Çağlayan...

Kanatları elemin, tozlu raflarında

Ömrün kor acı

Varlığın tutanaklarında kayıtlı sarpı gönlün

En içli derya.

Su götürmez bir aşkın kozasında uyutulduğumun mimarı

Her şiir

Bam telinde onca dizenin

Kefil olmakla eş değer düşlere

Unuttuğuma biat bir isyan derlerken iblis

Şahika düşlerin tetikleyici.

Yansıyan yorgunluğun sulhu

Körebe acıların mimarı her zifiri imge

Konduğum dallarda

Bata çıka yürüdüğüm dikenli

Yolları,

Gül beyitlerin

Dehlizinde, kaptı kaçtı bir aşk

Yine neferi iken hüznün

Köhne bir fısıltı

Oysaki içimdeki aryalar

Acının tetikleyicisi.

Şimdimi öldürsem de dönsem yanına

Gün dönümünde

Feryatlarımı bastıran

Bir kuvözde saklı tutsam yeni doğmuş rüyalarımı:

Hangi perdeden yansır söyle sesim?

Hangi minvalde iz sürerim delice?

Ben ki mahkûmların en deli neferi

Körükleyen bunca hatırat

Kol kanat gerdiğim

Bir izleğin son suresi adeta

İçimde çağlayan

Günbegün azıtan bir şelale misali.

Karambola giden zamandan yana yok ki tasam

Ömrü öğüten bunca elemi

Mademki baş tacı belledim.

Aşka yüklediğim özleme

Sinmiş bir kez nefesindeki ukde

Varlık kadar kutsal, demenin ne zararı var ki?

İçli göğün kanatlarına konduğum

O kadar mı aşikâr?

Çaldıklarımı sundum Tanrıya

Kederin esefini yüklendim tenimde

Semiren bunca iz ile

Belki’lerimi uyutup

Döndüm yüzümü aşka

Bazen terk edilmişliğin sillesini yiyip

Tokuşan ellerimde:

Hem izi gülümseyen

Bir nida benzeri

İçimdeki son edim:

Kapatmadan evvel gözlerimi.