Duyguların Kayıp Sicili

Müşkül bir sesi sahipleniyorum

Aslında iç sesini meşgule vermiş bir yorgunluk:

Kırağı çalarken aymazında mahmurluğun

Tabut misali derinlerde

Çengeline takıldığım

Hangi matemse

Aklımca bir mazeret dillendiriyorum.

Yüreğin mağlup kozasında

Küflü bir mısra kadar

Titrek sesinde temaşa eden

Duyguların kayıp siciline

Dokunuyorum ve dokuyorum usulca

Aklımdaki imleri,

Semt pazarından aldığım kilime

Nazire eden bir peyzaj ustasıymışçasına

Kovuyorum o dehşetengiz iblisi.

Belki şahikasıyım yüreğin

Belki kopuk fermuarı

Kapanmayan sesimin

Beyitlerine konan kuş misali,

İrkildiğim devasa bir gölgeden dahi

Medet umuyorum.

Ben ki; kuş bakışı semanın aydınlığına

Ben ki; kuşpalazı bir hükümden çıkıp da yola

Devirdiğim artık kaç bininci mısra ise

Bir teyakkuza düşüyor yolum:

Yorgun fıtratın

Devingen nöbetlerine

Kök söktüren

Bir kapkaç zihniyeti ile

Çalıyorum mütemadiyen:

Zamandan ve mekândan arakladığım

Ne çok hezimet:

Takriben bin yaşında bir asalet

Aslında içimdeki çocuğun cüssesi

Üstüme çöken rehavet

Lakin kim için?

Ve neye delalet bunca hüküm?

Ben ki;

Seyrinde bir bulut

Kayıp hafızanın bitiminde

Titrek bir soru imleci.

Aslında ünlendiğine vaki bir

Tümleç

Sonunu kendi elleriyle teslim ettiği

Duraksadığı her hece

Yine hicabı aklın…

Delişmen ne çok yürek

Kürek kürek kardığı bunca yalanı

Unutup,

Yeni baştan inanmayı deneyecek kadar

Deli cesareti ile

Hayallerin kepengini

Sonuna kadar açan

Efsunlu bir sitem:

Zamanla uyutup

Taassup bildiği hangi katresi ise

Sevgiye binaen

Bir tutam umut nezdinde

Yarından önce

Dününden kayan cismiyle

An’ı giyinmiş kelamına

Vardığı değil

Sonlandığına dair o kehanet.