Dikenleri Batarken Gülmüşüz

Zaman bir bağ içinde ağlarken gülerken gezmişiz

Gönül bir âlem cefasını Sefa’sını biz çok çekmişiz

Şikâyet etmeyiz kimseye varlığıyla çok sevmişiz

Binlerce çiçeğini koklamış dikenleri batarken gülmüşüz

Pes etmek yakışmaz çilesiyle yaşanılırmış bu dünya

Gücenmeden kırılmadan yaşarken dedik gün bugün ya

Dünyanın bir ahtır sermayesi nakti ömür içinde bir hülya

Binlerce çiçeğini koklamış dikenleri batarken gülmüşüz

İnsanız dereceye rütbeye gerek yok gurur yıkar insanı

Devamlı kalıcı değiliz dünyada ecel çalar kapıyı belirsiz anı

Terk eder gideriz bırakırız geride sevdiğimiz binlerce canı

Binlerce çiçeğini koklamış dikenleri batarken gülmüşüz

Taştan değildir bu gönül imanla merhametle yumuşattık

Anlamayana anlatamadıksa ağlayan varsa biz vardık

Elimize bir parça iyiliği sürdük gerisini dünyada bıraktık

Binlerce çiçeğini koklamış dikenleri batarken gülmüşüz

Süslü dünyanın süsünü silemedik çok süsleyemedik

Bir parça gülümseme bıraktık çok üzgünüz dedik

Arayan cevher bulur aramayan yokluğu bildik

Binlerce çiçeğini koklamış dikenleri batarken gülmüşüz

Gülveren’im hünerin yazmaksa daha iyisini yaz

Ölümlü bu dünya kendi mezarını sen elinle kaz

Kış olsa da ömrün sermayesi bir gün gelir yaz

Binlerce çiçeğini koklamış dikenleri batarken gülmüşüz

Mehmet Aluç –Âşık Gülveren