Acımla Şerh Düştüm Aleme...

Teyelle yarınlarımı, şair

Bilediğim güçlerimi sonlandır istersen.

Aşkın ikramında hangi notaysa

Gizemi benliğin;

Hangi rotaysa kavuşmayı çok gören

Mimle mimlediğin kadar içimdeki kerameti.

Öznemle doğdum ben

Özlemle sevdiğim tek gerçek.

Tetikle öfkemi

Meftunu olduğum yalanlarının

Çürük nüvesinde sorgula:

Elemin gölgesine sığındım sığınalı

Beyazı da lekele

Ahkâm kesen renklere sor beni usulca.

Devinen dalgaların

Yüz ölçümüne dönen karesinde ömrün

Daya sırtını yeniden

Ağaran dağların tepesine tüneyen bakışlarımla

Söndür sadece içimdeki ateşi.

Yalın bir öykü olmalıydım:

Alın terime bandığım hürmeti sunarken

Azgın nefsine hülyalarımın,

Sağalttığım kendimce sorguladığım.

Varlıktan çıkıp yola

Asla varamadığım.

Gün cepheli yüzünde çocukların

Ayyuka çıkan aşkların isyanında

Büyüyen sevgime çiviler çak istersen.

Teşhir ettiğim

Hangi hazin duyguysa

Dar cepheli evlerin

Çekik gözlü balkonlarında

Soyunduğum doğruların

Hicvine tanığım madem

Çarpı hanesinde yıkılmışlığımın

Sönük bir ışık

Divane yokuşların ta sonunda…

Tutuştuğum mevsim kadar kızgınım:

Sadece kendime.

Devrik cümlelerden alıp hırsımı

Ne ise nokta koyamadığım

Günün kaydında

Kaybolduğumun açık ara itirafı.

Yanılgımda düştüm ben yollara

Yanlışımı diktim bir bir içimdeki hasretle.

Göğün bitiminde bir yıldız olsam nafile

Hazanın düşürdüğü son yaprak olsam

Düşerim yine dibimdeki yangına.

Yanlı yasımda yangından kaçırdığım

Acımla şerh düştüm âleme.

İçimin kıyımlarında

Zar tuttu sihri kelamın

Zan bildiler içimdeki elemi

Zemzem suyuyla yıkamıştım oysa

Biriken tüm dertleri.

Notaların efkârına bandım göğün rahmetini

Hayli hasret kokan koğuşlarda

Gidip geldim:

Varlığın halini sordular

Ne ki, dedim esefle:

Daha ne gördüm bu hayatta?

Bir güldüm bir… arkası gelmedi işte

Uğradığım ahir ihanetle.