Teyakkuz

.

Ölüme zimmetlidir insan

Sıra dışı özneler dolaşır devasa yorgunluklarında

An gelir küt olur beylik kibirlerin dizleri

Tavan arası hıçkırıkların tozunda

Kaybolur bir  ankebutun mimlenmiş ayak izleri

İzdihamla halvet

Utangaç beyazın muhtelif hüznünde

Gecenin sürmeli gözlerini ezer dipsiz karanlık

Parantezi açılır tutarken yuttuğumuz nefeslerin

Ve boşluğun menziline yürür  meçhul  adamlık

Masumiyetin riyasız ve ve rüyasız  uykusunda

Hızırın  elleriyle ufalanır  mavinin   yeli

Kanamalı hikâyelerin faili olur zaman

 Ya açılır  ulu çınarın gövdesine hoyratça bir çentik

Ya içimizdeki közün kimsesizliğinden yükselir duman

İnsan oluşun naif tezgahında

Azalır  yalın ayak günahların içe dönük  gizi

Geçmişe  çömelir  merhametli bir akrebin nabzı

Ve temyiz eder hepimizi

İspatlıdır

Olgunlaşmaktan sayılmaz çürümek

Bileklerindeki öfkeyi hınçla  emer her  vah'lanış

Gıybetinden  kudurur  dil

Ve ruhumuzun  yasına taziyeler sunar şahlanış

Şehrin buzdan heykelleri erir  göğümüzde

Söner karanlıktan bozma aydınlığın ateşi

Çölün endamsız soğuğunda

Fersiz gözleri kamaştırır  gecenin güneşi

Unutuluşun perhizini  uçurumlarda bozar

Titreyişi kayıp bedenlerin küf tutan gölgesi

Ve içimizin kerbelasında can bulur

Nakaratsız hayatın  dengesi

Kan oturur

Yiten zamanın hacimsiz cüssesine

Direnişin yasak neşriyatını okur sonbahar

Bilincin dipçiği ile vurulur insan

Ve görücü usulü renklerle teşhir olur ilkbahar

.   .   . 

.

.

.

.

.