Şehrayin

.

K/öksüz

Nem yüklü geçmişin gıyabında

Sözcüklerle kanatılırken suretsiz düşlerin gölgesi

Bir  buruk ezgiye döner , reşit olmuş hüznün közünde  

Öksüz fısıldayışların yetim sesi

S/ehven

Renkleri çarmıha gererken griler

Yontulan güzellikler  içimize sarkıtır siyah kahkülünü 

Savurur hayat matemin muğlak derinliğine

İyi niyetlerin yanık külünü

Diz dize iken umut ve yeis

Su alan  teknenin rotasını çizer

Sabırla tımar edilmiş mühürlü ruhlar

Dinmez dünün yarını istismar eden çınlaması

 Ve yerin altında yağmur avlar güruhlar

Ölümdür ömrün sağdıcı

Her tul-i emel süslü bir tuzak

Sona varmakla yeniden başlamanın med cezirinde

Varılamayan menzildir  yakındaki  uzak

Kırılmış yayın oku

Sübyan karınca gibi  ararken  yönünü

Kursakta esir kalır nevrasız  dilekler

Fayları kırılır  gökyüzünün

Ve zevzirin  göğsünü  yarar melekler

G/izdir

Nehrine soyunmaz hiçbir su

Çöle meftun olur nankör kabarcıklar

Soğur Eylülün sinesi

Ve yorgunluğun mabedinde  iz sürer adamcıklar

.    .    . 

. 

.