Pişmanlık Bizim İçindi

Pişmanlık Bizim İçindi

 

Gönül çırpındı vefasız bir yâr için

Dikenli bir çalı gibi kanattı gönlümü için için

Uçmadı bu gönül kuşu konmadı başka bir dala

Yoruldu gönül kuşum söylemedi sevmez ne için

 

Dönmedi giden o vefasız yâr vardı yaban ellere

Beni de attı vefasızlığıyla diyar gurbet illere

Kanarken bu gönlüm deva olmak için dönmedi bir kere

Yoruldu gönül kuşum söylemedi sevmez ne için

 

Kendisi de varmış kendisi gibi bir vefasıza

Dayanamamış sevdiği onun cilvesine hem de nazına

Bana cilvesi nazı açan bir çiçekti bakmazdım hiç kusuruna

Yoruldu gönül kuşum söylemedi sevmez ne için

 

Aradığı neydi söylemedi bana bilmem neden

Ben sakınırdım onu rüzgârdan esen yelden

Ayrıldık da ne oldu biz birbirimizden

Yoruldu gönül kuşum söylemedi sevmez ne için

 

Döndü geldi yarası derindi söyleyemedi bana

Dayanamadı bu gönül sordu neler olmuş sana

Pişmanım çok zulüm ettim dedi ben sana

Yoruldu gönül kuşum söylemedi sevmez ne için

 

Çok çırpındın benim için nankörlük ettim

Ayran gönüllü hercai idim dikenimle gezdim

Şimdi yaralandı bu gönlüm pişmanlığımla geldim

Yoruldu gönül kuşum söyledi şimdi sevmez ne için

 

Anladım elden ne gelirdi bu gönlüm kırgındı

Bana bakarken gözleri pişmanlık içinde dalgındı

Sarıldım candan açıktı her zaman kapın kapanmadı

Uçtu gönül kuşum gönlüne kondu pişmanlık bizim içindi

 

Mehmet Aluç-Gülveren