Kimsesiz Aşıklar Mezarlığında

Kimsesiz Aşıklar Mezarlığında

Yıktım araya ördüğün duvarları

Fesleğen saksıda seninle güzel dururdu kurudu kaldı

Nice gitme kal aklımda geçiyor

Düşünemiyorum aklım durdu kaldı gittiğin o yerde

Çıplak kayalara vurdu düşlerim paramparça oldu

Yalın ayak yürüyorum sokağımızı çıplak kaldım

Uçan bir uçurtma gibi dallara takıldım kaldım uçamıyorum

Kırsam dalları uçacağım dallara kıyamıyorum

Mağlup olmuş ben akşamın karanlığında geziyorum

Ne sen varsın içinde ne ben belirsizlik sis var

Ben sana aşk türkülerini öğrettim

Sen bana hasreti öğrettin

Bu söyle reva mıdır bana

Ah senden bir vazgeçebilsem

Yüreğimi dinlemesem kulaklarımı kapatsam

Hep sağır kalsam

Bu mümkün değil biliyorum

Güzel olan beklenir yaşamak için

Ben sancısını çekiyorum biliyorum dönmeyeceksin

Benimki si delicesine bir bekleyiş

Özlem

Beklemek güzelde

Gelenin olursa güzel

Işıklar benim için yansa da

Benim sesimle uyanmıyorsun

Gülüşünle güne merhaba diyemiyorum

Bir kuytuda saklı kalan ben

Bir sokak arasında bir kenarda

Kenarsız bir köşede bekliyorum

Yakışmıyorum buraya beni sen yakıştırdın

Geceleri yüreğimde feryat eden bir ses duyuyorum

Kaçıyorum kurtulamıyorum

Ne zaman sokağımızda geçsem

Bir cenaze kalkıyor

Ağlayanı yok

Felaketim olur bu geçmelerim artık geçemiyorum

Omuzuma çöken senin hasretinle

Kimsesiz aşıklar mezarlığında sabahlıyorum artık

Mehmet Aluç