Mekanım Şiir

Hangi düştü içine saklandığın?

Hangi gidiş ve terk ediliş?

Yılların yaftaladığı belki de o devasa ve kesif sessizlik.

Yankısı yoktu dünün de mevsimin de

Sedası yitikti ömrün

Kilit altına her alındığında yürek

İnadına seven imha edilesi mevsim.

Belki de yürekte saklı sitem

Lakin kendine kendime

Yalanlarla örülü dünyanın

Cennet bahçesi tabiriyle

Sığındığım kabrime, mazime…

Ah, etekleri tutuşan bir aşk ki

Yokluğun ve yoksunluğun terk etmediği

Yüreğin kılavuzu iken sözcükler

Aşkın matemine serili bir derviş gibi

Geldim işte geldim:

Özlemi ve çaresizliği giyindim de sevdim seveli

Kibirli yaşlarında göğün

Ama bildiğim kadir ve kıymetti gönlün

Rahmetin tecellisi ve tesellisi.

Miadı da dolmadı gitti hüznün.

Arakladığım mutluluk

Tebaası yalnızlığın

Ve o sessizlik ki

Nasıl da nutku tutuk varlığın

Küstüğüm değildi hem

Kastığım da değil bilakis

O gaipten gelen coşku ve enginlik,

Hem sır tutmasını sever yürek…

Kat ettiğim her adım

Sarnıcı yerin göğün

Elbet Rabbim tek tanık.

Mekânımsa şiir

Meramımsa aşk

Mizacımsa hazan.

Mihrabım yıkılmadı hem

Miladımsa sadece serili olduğum cihan ve kalem

Şifresi yitik de ömrün

Devinen nice hüküm

Aklımı aşk ve şiirle yedim

Elbet katık ettiğim kadar nimet

Ekmek ve peynir niyetine hala severken tek tek…

Acıyı ve yâd ettiğim maziyi 

Meali var ya da yok matemin

Lakin severek deştiğim bir hayat, teneffüs edilesi

Bir hayal de değil üstelik

Gerçek bildiğimse yarenlik eden

Sözcüklerle ördüğüm bir izlek

İçine sığındığım

Bazense yere göğe sığamadığım

Gittiği yere kadar artık

Andığımsa şükür ve hikmet

Yoksa çoktan yolda kalmıştım.