Yanlýþlarýmý tehir ettim ve tüm doðrularýn dokunulmazlýðýnda ve de gölgesinde yaþýyorum.

Rengârenk düþlerim elbet içimdeki iklim.

Maviden bir muhtýra veriyor gökyüzü ve asfaltlar maviye dönüþüyor elbet þiarý düþlerimin hala zemherilerde yaþamayý dileyen bir çöl çiçeði gibi düþüyorum yollara.

Ýçimdeki trafik lambasý ve bilmiyorum nerede yürüyüp nerede duracaðýmý.

Bazense beklemeye alýyorum iç sesimi.

A, evet, ertelediðim mutluluk için de bayaðý geç kaldým ve soluk soluða konuþuyorum ve sonlandýramýyorum öfkemi.

Gel gör ki saman alevi gibi öfkem ve sonsuzluða kucak açmýþ kýraç bir aþk.

Semte pek uðramayan postacý belki de posta güvercinlerinden yakýnýyor ve aralýksýz posta kutum dolup taþýyor derken kapýnýn giriþinde sayýsýz güvercin ölüsüne rast geliyorum.

Eh, kolay mý öyle: sen dünyanýn bir köþesinden kucak kucak havadis taþý sonra da bilgi kirliliðinden ve yorgunluktan düþüp de öl.

Düþüyorum ben de defalarca hem de:

Bir düþe düþüyorum sonra aþka sonra aþkýn gözünden düþüyorum ve ilham perimle kompartisa yapýyoruz her gece.

Aþkýn fidanlýðý.

Yokluðun tarhý.

Karþý bahçedeki çim kokusu.

Oysaki bir metropolde yaþýyorum ben ve içimdeki cennet kurumasýn diye bol bol gözyaþý döküyorum.

Hüzünse kýlýf biçilen.

Bir serenat ise yüreðimde çalan.

Bir hüzün cetveli ise aralýksýz boyumu ölçtüðüm.

Bir t-tablosu iken gelir-gider mahiyetinde duygularýmsa gelirim yazdýklarýmsa gideri günün ve hala bir orta yol bulamadýðým.

Dimaðýmda yanýp sönen neonlar var.

Bingo.

Alt belleðimin çekmecelerinde saklý düþünceler.

Ve hala psikanaliz yapmaktan çekinmiyorum içimdeki çocuða ve Freud en aktarým ile çocukluðuma takýlýp kalýyorum ve oyun bahçemde saklý neþem bazen sobelendiðim bazen top oynayýp binlerce yüreðin camýný kýrdýðým aslýnda tüm insanlýktan alýyorum ben gücümü ve yine onlar çalýyor hayallerimi.

Bense aralýksýz yürüyorum.

Yetmiyor.

Yazýyorum.

Yetmiyor.

Taþkýnlara mahal veriyor duygularým bu sefer bir þiire düþüp de yolum tüm ömrü þiir gibi yaþadýðýma da yeni yeni vakýf oluyorum.

Adeta bir vakýf dairesi zihnim:

Dünde kalan neyse.

Anda saklý her neyse.

Yarýnýn muadili iken bir gece evvelinden yazdýklarým elbet kasýtsýz sever ve içime çekerken hayatý sonra da kendimle didiþip yorgun düþerken günün sonunda.

Sonlanmayan çok þey var.

Saklý olan ve de.

Kuru bir toprak iken ayaðýmýn altýndaki ve iþte yaðmurla nemleniyor yer gök üstüm baþým da sýrýlsýklam iyi de odanýn içinde yaðmur bulutunun ne iþi var ve yaza adým attýðýmýz ilk günün gecesinde adeta bir sonbahar havasý þehri teslim almýþ olan ve içimdeki gayya kuyusu da su ile doluyor.

Sudan sebeplerle üzüldüðüm günlerse çok geride kalýyor ve ben bir valiz dolusu hüzünle demir atýyorum hayata ve deminde duygularýn bazense devingen hayallerle sadece umuda kanat açýyorum dilekçemse onaydan geçecek güne kadar saklý kalýyor posta dairesinde ve pekiþen bir özlemle alarmý mutluluða kuruyorum ne de olsa dünü dünde býrakmanýn gerekliliðini anlýyorum en azýndan yarýnlarda mutlu olma ihtimalinin bir umuda denk düþtüðün farkýnda içten bir gülümseme ile kanca atýyorum hayallere ve kayrasýnda ömrün duvaðýný kaldýrýyorum yeni yaþýmýn…