Meşale

Çan eğrisi gizemin

Sancılı mevsim,

Ah, sevgili!

Ölüm öncesi serinliği cennetin

Kulluğuma binaen

Giyindiğim fıtratım

Fırtına öncesi sadık kaldığım kadar sessizliğe

Semazen eteklerinde evrenin

Ayaklarım da dolanırken birbirine.

Recim edilen sözcükler

Her fasılda her hasılada

Yüreğin kubbesi çizdiğim ellerimle

Ellere kızgınlığımdan öte

İçimdeki mizaç ve çocuk

Bazen şakıdığım

Bazen yağarken için için kuruduğum

Yetmedi mi sahi?

Dünya gözüyle ne gördümse

Vakıf olduğum aşkın da muhtırası

Yoksa nasıl saklı tutardım varlığı

Azabın kıyısında

Sevdiğim kadar özgürlüğümü

Kabullenmekse

Kısıtlanan hürriyetim

Günden güne uzaklaştığım

Haletiruhiyesi mevsimin

Çıra gibi yandığıma binaen

Şükürler olsun ki öldürdüğüm nefsin

Kalmadı tek hatırası geride.

Havsalamdan taşan her hece

Ördüğüm acıyla nice bilmece saklı içimde

Hicvinde göğün

Tanrısı gölgelerin

Uzak kaldığım kadar iblisten

Şerrine lanet okuduğum o karanlık dehlizden

Sızan tek ışık

Elbet umudun feri tüten gözlerimde…

Allah Aşkı ile yanmanın meali

Kırparken hüznümü hecelere

Hüzünlü kalbime ise tek sahip çıkan

Mevla’mda saklıyım ben

İçim ve dışım

İçten içe acıyan bir yaprağın damarlarına

Damlayan rahmet gibi

Boca ettiğim umudun katık ettiği

Her nefesi saklı tutarken satırların arasında

Bak, doğdum yine güneş gibi.

Gücüme gitse de yetimliğim

Başımı okşayan Peygamber Efendim

Uzaklardan çağıran

Yakın bulduğum illa ki aşk ve iman

Bir renksem yedi renk

Bir ışıksam enginlere denk

Bir hatıra isem sevdiklerimin kalbinde tek katık

Yalnızlığıma sadık

Ama en çok Rabbime

Kıvançla yaşar ve severken

Koşmaksa cennete

Sabır ettiğim kadar dünyanın yanan meşalesinde