Şiirlerimde Saklı Bir Mevsimim Ben

‘’Biliyorum

Biraz öfkeliyim mısralarımda

Ama yalnız

Ama sessiz ve perişan

Hasretini çekiyorum seherin

Düğün ve öfke

Ruhumu sulayan iki sevgili

Aynalarımda…’’(N. Genç)

İhbar ettiğimden de öte itibar ettiğim…

Bir serenatsa aşk

Yüzümü yıkarken şiirlerle ve telaşla:

Katık ettiğim

Rahmetin de izafi örtüsü

Bazen tokat gibi yüzüme çarpan

Sevgilinin öfkeli sözcükleri.

Matemimi ihbar ediyorum bu sefer

Ve mabedimi

Ve mahremim iken yüreğin kayrasında hazır ola duran

O soluk resim

İhtiva ettiği ise akşam ve sema

Sefasını süremediğim koca ömrün tezahürü iken

Şiirlerimde saklı bir mevsimim ben.

Eşrafımsa zalim

Zulüm odaklı bir döngüde saklı mealim:

Ah, en çok sevdiğim

Kör gözlerinde ahvalin

Kör nokta bildiğim sefaletin zümresi

Ve işte heceliyorum hayatı:

Bazen çifter çifter çıktığım hidayetin basamakları…

Mealim mi?

Sevecen sesinde yüreğin yiten mi?

Esaretimse sevgiye

Na’şı mazimin hala soğumadı madem

Titrek ellerim

Lakin nasıl da dik başım

Belki en dik başlı neferiyim ben evrenin.

Melek kalbimde saklı hezimetim

Sevip de yenildiğim ve serildiğim

Şu ipte mi saklandı dirayetim?

Ve işte çektim pimini yüreğin

İnfilak edense bir şiirden çok öte

Kibarca telaffuz ettiğim ömür

Bağdaş kurduğum kader

Defansı günün

Yorgunluğunsa kazan kaldırdığı

Bir yeniçeri ocağı gibi içimdeki evren.

Bir türküyüm yanık…

Bir posta pulu kayıp.

Kendime yazdığım her mektup soluk.

Silinip gitmeden dünya denen hengâmeden

Sırdaşım sadece Mevla’m ve kalem

Söz üstüne söz eklediğim

Elimin tersiyle ittiğim meali ömrün

Elbet göreceğim de gün yüzü

Aşkın askıya alındığı bir günden çok ötesi ulaşacağım

Kırık tekeri düzeneğin

Kırıldığım ne ki kıyamadıklarımın yanında baş veren

Bir filiz gibi sevginin her lehçesi iken yüreğime sinen…