Gün Batımında Gölgen

Gün Batımında Gölgen

Ne çok izleri kaldı bizden gezdiğimiz sahillerde

Aşkımızı gönül mangalında yaktık hamdık piştik

Neydi birden esen rüzgâr mıydı gönlümüzün tınısı mı?

Beste yaparken aşkımızın notaları kayboldu

Ne ben çalabildim ne sen söyleyebildin eğdik başımızı

Yansıyan neydi bize öyle tutuşan yüreğimizin alevi miydi?

Ben sana sımsıkı sarıldım sen bana sımsıkı sarıldın o an

İki bakış arasında siyahlarımız beyaz oldu şaşırdık

Geride bu hengâmeyi bıraktık

 İçine sığacağımız evimizin odasına vardık

Köşe başında hoş bir bakış

Duvarımızda kırık saat tamir edilmiş

Zamanı ve anı gösteriyor

Tenimde sıyrılmaz kokun

Limanımızda bir gemi yanaşmış bizi bekliyor

Bu uyanmak mı?

Uyumak mı?

Düşüncemiz mi?

Gerçekte her şey yalan

Rüyada her şey gerçek mi?

Her yol

Her sözcük

Biz

Gelirsen koşarım

Ağlarsan ağlarım

Güldürürüm

Seni düşünmekle

Sevmekle başladı her şey

Gözlerinde bir parça mavi deniz

Benimle uçuşan martılar

Elinin değdiği her yerde güller açılıyor

Her yer gül kokuyor

Gün batımında gölgen

Melekler gibi kanat takıyor adeta

Uçuyoruz gökyüzünde

Sen ben kuşlarla

Göğsümde açılan bir kapı var

Yalnızca sana açılır

Sende de sana açılan bir kapı var

İçi macera ve senle dolu

Durulduğum mevsimlerle dolu sen

Ve gözlerin

Dizinin dibinde ben

Bana aşkla bakan gözleriyle bakan sen

Bırakalım kendimizi aşkın uykusuna

Uyanmak olmasa da uyuyalım içinde

Bundan güzel uyku nerede var ki

Niçin Uyanalım?

Ve içinde ayık yitik gezmek için mi?

Öyle ise aşkla uyuyalım

Bir daha uyanmayalım ne dersin?

Mehmet Aluç