Layığıyla İnsan Olmanın Saatini Kuruyorum Ben

Düşlerin tarhındayım mezarımın da pervazında içre dönük yüzünde ömrün, hayallerle devindiğim ve saklı iklimin iksirli sesi.

Lades diyen bir yıldızın kısık sesi

Efkârın ertesi

Maviden koynunda göğün

Tebessümler afallayan iklimin derisinde bir çizik

Kayıp resimlerin suretine takılı aklım

Yaralı mevsimdeki esaretim

Hazanın ukdesi

Yalnızlığın hutbesi

Öznemden sıkkınlığım

Sözcüklerin de çıkmışken foyası.

Bir gülüşün esintisiyim

Sözcüklerimse sönük ve yaralı

Düşlerimden akan sızıntı ile çözüyorum

Yalnızlığın saçaklarına takılı saçlarımı.

İçimdeki s/onsuzluk buğusu ile çevrili sözcüklerim

Kanayan ellerimi imkânsızlıkla kuruluyorum

Ve aşkı sana kuruyorum

Kurum kurum gezinenlere binaen

Hicabın arka bahçesinde

Bir sızı

İstismar edilmiş yaralı bedenler

Muğlak zihinler

Bir çocuk parkı ve serbest bırakılmış kuduz köpekler

Bir de köftehorlar

Ah, layığıyla insan olmanın saatini kuruyorum ben

Ve bingo!

Sefil tanrısı insanların içlerinde saklı

Nefsine köle

Aşkı da ziyan edenlere duyduğum öfke

Hele ki o körpe bedenler yok mu?

Bize emanet nice güzellik nice çocuk

Başımın ağrısı geçmiyor

Ölümün çağrısı çınlatırken kulaklarımı

Canhıraş çırpınıyorum kaybolduğum ormanda

Balta girmemiş olsa ne ki içimdeki dağ ova?

Bakir yüreğimde saklı binlerce kuş ne ki?

Omzumda seyyah bir sancı

Yüreğimde kımıltı

Sırtıma saplı

O kör bıçak

Lehçesi ölüm olan

Nefesleri içki kokan beynamazlar

Aşkın ve saadetin saatini kursam ne ki…

Biliyorum da ne yüce ve aciz bir varlık olduğumu

Bana bahşedilmiş o tek kum zerresi ile

İhya ediyorum içimdeki parçalanmış zamanı

Biteviye döndürüyorum kum saatini

Kurduğum musun kurumlanan bir masal mısın sen, söyle?